2 Haftalık Yıllık İzin İllüzyonu: “Haldır Haldır” Güney-Kuzey Turu ve Denizden Dayak Yemişe Dönmek

Plazalarda bütün yıl boyunca o mühürlü masalarda kurulan en büyük beyaz yaka hayallerinden biri, ellerdeki izin kağıdı imzalandığı an başlar: “Bu kez iki haftalık yıllık iznimiz var, öyle bir hafta tek koyda miskinlik yapmayacağız. Tekneyi alıp güneye ineceğiz, Hisarönü’nü, Gökova’yı, Kekova’yı gezip diğer hafta da rüzgârı arkaya alıp kuzeye çıkacağız, resmen Ege ve Akdeniz turu atacağız!” Harita masanın üzerine serilir, parmak uçlarıyla mil hesapları yapılır, her gün kaç mil yol yapılacağı kusursuz bir Excel tablosuna dökülür. Kaptan ve eşi, kendilerini denizin ortasında gururla süzülen birer dünya kaşifi olarak hayal eder.

Lakin teori ile pratik, marinanın çıkış mendireğinde sert bir şekilde çarpışır. Deniz, ofisteki proje takvimlerine ve Excel tablolarına bakarak akmaz. Sahanın tozunu yutmuş emektar kaptanların gözünden, iki haftalık izinde “haldır haldır” yol yapıp denizden dayak yemişe dönme trajedisini masaya yatıralım.

1. Birinci Hafta: “Güney’e Yetişeceğiz” Telaşıyla Başlayan Maraton

İzin başlar başlamaz rıhtımdan mermi gibi çıkılır. Plan nettir: İlk hafta içinde en güneydeki o meşhur koya varılacaktır.

Saha Gerçekleri ve “Durmadan İlerle” Sendromu

Sabah güneş doğarken uyanılır, kahvaltı bile yapılmadan motor çalıştırılır, yelkenler fora edilir. Öğle saatlerinde rüzgâr kesildiğinde keyif yapmak yerine hemen dizel motor devreye sokulur; çünkü rota uzundur, yetişilmesi gereken mil hedefi vardır.

• Saha Gerçekleri: Yolda o kadar muazzam, pırıl pırıl, insanı kendine çeken saklı koylar yanından rölantide geçilip gitmek zorunda kalınır. Kaptan dümenin başında haritaya dikilmiş gözlerle kendi kendine söylenir: “Duramayız, bugün en az 35 mil yol yapmamız lazım, yarın güneye inmiş olmalıyız.” Tatil değil, sanki uluslararası bir kargo taşımacılığı operasyonu yürütülmektedir.

2. Haftanın Ortası: Dalgalarla Boğuşurken Gelen “Ben Neredeyim?” Anı

İkinci günün akşamında o hedeflenen güney koyuna varılır; ancak yorgunluktan gözler kapanmaktadır. Ertesi sabah gün doğumuyla birlikte bu kez kuzeye dönüş bacağı başlar çünkü izin su gibi akıp gitmektedir.

Bordaya Vuran Dalgalar ve Moraran Yüzler

Dönüş yolu genellikle rüzgârı tam pruvadan (karşıdan) alır. Bu da demektir ki tekne saatlerce o sert dalgaların içine bodoslama vurarak, zıplayarak, güverteye su sıçratarak orsa gitmek zorundadır.

• Gözlem: Kokpitte oturan eş, tuzlu sudan sırılsıklam olmuş montuyla, saçları birbirine karışmış halde uzaklara boş boş bakmaktadır. İçten içe geçirdiği o cümle nettir: “Biz bu tatili dinlenmek için mi aldık, yoksa denizde işkence çekmek için mi?” Teknede ne neşe kalmıştır ne de romantizm; ortalıkta sadece sürekli motor sesi, dalga gümbürtüsü ve yorgunluktan birbirinin yüzüne bakamayan iki insan vardır.

3. İzin Bitişi: Karaya Ayak Basıldığında Hissedilen O “Dayak Yemişlik” Hissi

O iki haftalık maraton biter, tekne başlangıç marinasına geri bağlanır. Motor stop edilir, halatlar sarılır ve eşyalar arabanın bagajına yüklenir.

Vücuttaki O Gizli Ağrılar ve Yorgunluk

İzinden geriye kalan şey dinlenmiş bir zihin ve huzurlu bir ruh değil; dalgaların sürekli tekneyi sarsmasıyla pestili çıkmış bir beden, tuzdan kurumuş bir cilt ve kolların her yerinde morluklardır.

• Teknik Boyut: Pazartesi sabahı ofisteki masaya oturulduğunda mesai arkadaşları sorar: “Tatil nasıl geçti, bronzlaşmışsındır?” Kaptan o dayak yemiş haliyle derin bir iç çeker ve anlar ki; denizde mil rekoru kıracağım derken asıl kırılan kendi sinir sistemi ve evliliğin huzurudur. Deniz, hırsı ve “haldır haldır” koşturmayı asla affetmez; o sizi kendi yavaş zamanına uydurmaya zorlar.

İki Haftalık İzinlerde Hayatta Kalma ve Dinlenme Reçetesi

1. Mesafeleri yarı yarıya indirin: Güneye inme hayalini iki katına çıkarmayın; sadece bulunduğunuz körfezin tadını çıkarın, en fazla 10-15 mil yarıçapında kalın.
2. “Yatış Günü” İlan edin: Her gün yol yapmak yerine, harika bir koy bulduğunuzda en az iki-üç gün demirli kalın; denizin tadı yolda değil, demir atılan o sükûnette saklıdır.
3. Rüzgârla İnatlaşmayın: Dönüşte hava karşıdan esiyorsa ve zamanınız daralıyorsa, denizde dayak yiyeceğinize tekneyi bir koyda bırakıp karadan otobüsle veya arabayla evinize dönün; ruh sağlığınız bütün mil hesaplarından daha kıymetlidir.